Columns BOSK Floor – nr 5: 50 jaar
Even was het stil op deze site van Floor, maar dat gaat nu weer veranderen. Het was erg druk rond het maken van het boek van Floor. Maar daarover later meer. Eerst maar eens een volgende column die Floor schreef voor BOSK. Hierbij die uit juli 2009: “50 jaar”.
50 jaar
Mijn ouders zijn dit jaar alle twee 50 geworden, of zoals zij zo schattig zeggen ‘we zijn nu samen 100!’. Samen 100. Dat betekent dat ze nu 50 zijn, of had ik dat al gezegd? Gek, ik heb voor mijn gevoel altijd hele jonge ouders gehad en nu zijn ze ineens op een leeftijd waarop het gewoon niet meer te ontkennen is dat ze ouder worden. Wees nou eerlijk, als je eenmaal 50 bent ga je richting de 60 (sorry paps en mams).
Maar als je zo’n leeftijd bereikt, dan moet dat gevierd worden! Dat werd ten eerste gedaan met een feest waar je U tegen zegt, ik als afgestudeerde CMV’ er (lees: ik heb voor feestjes organiseren gestudeerd) had het echt niet beter gedaan. Complimenten voor de oudjes! Ten tweede zijn ze uit eten gegaan met het gezin, opa en de oma’s. En als klap op de vuurpijl een uitje met het gezin. Zo rock ’n roll als het feestje was, zo braaf was het uitje. We zijn namelijk naar de Efteling geweest!
De Efteling, ik denk dat het 15 jaar terug was dat ik daar voor het laatst geweest ben. Ik heb mijn ogen uitgekeken en dan niet in het Sprookjesbos. Want geloof mij, als je geen kind meer bent is het Sprookjesbos saai!!! Toch blijft het park indrukwekkend en de attracties zijn echt super, maar dit zijn niet de dingen die me het meest bijgebleven zijn. Wat het meeste indruk heeft gemaakt zijn de mensen die daar rondlopen! Ik woon in Amsterdam, dus ik ben heel wat gewend, maar wat lopen er een rare mensen in de Efteling. Ik heb me oprecht afgevraagd of de Efteling een x aantal rare mensen inhuurt, als een soort extra attractie, want ik had me zonder alle Efteling shizzle ook de hele dag vermaakt met mensen kijken.
Goed, genoeg gekletst over feestjes, etentjes en de Efteling. Ik ben, doordat mijn ouders zo’n mijlpaal bereikt hebben, toch na gaan denken over hoe mijn leven eruit zal zien als ik 50 word. Ik heb serieus geen flauw idee. Het is wel raar om te bedenken hoe anders mijn leven er nu uitziet vergeleken bij mijn ouders toen ze zo oud waren als ik nu ben. Zij waren getrouwd, hadden al een huis gekocht en alle twee een vaste baan. Ik hang nog steeds de eeuwige vrijgezel uit, ik woon anti-kraak en heb in één jaar al vier verschillende banen gehad.
Wat een verschil tussen die twee generaties. Tot nu toe lijkt mijn leven alles behalve op het leven van mijn ouders, ik weet ook niet of het er ooit op zal gaan lijken. Wel ben ik benieuwd hoe ik mijn verjaardag zal vieren als ik 50 wordt. Maar heel stiekem lijkt het me heerlijk om een groot feest te geven, lekker te gaan eten met mijn gezin en schoonouders. En dan, tot slot, met mijn kinderen lekker een dagje mensen te gaan kijken in de Efteling.
Floor
Juli 2009


Ik had het gevoel dat ik iets moest doen.Iets om jou te eren, hoewel zoals ik eerder gezegd heb, jou persoonlijk niet gekend heb.
Een foto van jou uitgeprint, ingelijst…en nu, nu ik dit tik, brandt er een kaarsje voor..Voor jou, lieve Floor…Je wordt zo gemist.
Indrukwekkende, en mooie column van Floor.Helaas is het jou niet gegeven om ook 50 te kunnen worden, als je ouders.Ontnomen door een onverantwoordelijke hufter.
Lieve Floor, ook al kende ik jou persoonlijk niet, wat jou is overkomen heeft vele mensen, waaronder ik, diep geraakt.Op het moment dat ik dit tik, springen de tranen in mn ogen…Je wordt niet vergeten, dappere meid..Misschien let Frédérique Huydts wel een beetje op je, wie zal het zeggen..